Dlaczego napięcie nie zostaje tylko w plecach
Wiele osób trafia do gabinetu z podobnym schematem.
Ból dolnej części pleców.
Sztywność po wstaniu z krzesła.
Ciągnące uda.
Napięte łydki.
Poczucie, że ciało cały czas „trzyma”.
Najczęściej w tle pojawia się też wielogodzinna praca siedząca, mało ruchu albo funkcjonowanie przez długi czas w jednej pozycji.
I bardzo często organizm próbuje sobie z tym radzić dużo wcześniej, zanim ból stanie się naprawdę wyraźny.
Dlatego podczas pracy nie patrzymy wyłącznie na same lędźwie.
Często dużo więcej pokazują:
- brzuch,
- sposób oddychania,
- napięcie nóg,
- to, jak ciało reaguje na dotyk pod ręką.
Nierzadko okazuje się, że uda są napięte jakby cały czas były gotowe do ruchu.
Łydki nie oddają napięcia nawet w leżeniu.
Nadbrzusze jest twarde i zatrzymuje oddech wysoko.
A podbrzusze?
Często jest miękkie, ale bez sprężystości i odpowiedzi.
Jakby organizm przestał z niego korzystać jako stabilnego podparcia.
Wtedy ciało zaczyna utrzymywać stabilność głównie z góry i z tyłu.
Plecy przejmują pracę, której nie powinny wykonywać same.
Nogi stale „trzymają” miednicę.
Klatka piersiowa pozostaje gotowa do działania nawet wtedy, gdy organizm leży na stole.
I właśnie dlatego mocna praca wyłącznie na bolącym miejscu nie zawsze daje trwałą zmianę.
Czasem lędźwie rozluźniają się na chwilę, ale po kilku dniach napięcie wraca, bo ciało nadal organizuje się w ten sam sposób.
W takich sytuacjach bardzo często dużo ważniejsze okazuje się przywrócenie ruchu i odpowiedzi w miejscach, które od dawna są wyłączone z pracy.
Dlatego w naszej pracy tak dużą uwagę przykładamy do brzucha i tego, co pokazuje pod ręką.
To właśnie tam często widać, w jaki sposób organizm utrzymuje napięcie i gdzie przestał już dobrze przenosić ruch oraz oddech.
Więcej o tym podejściu można przeczytać tutaj:
→ Jak brzuch pokazuje, co dzieje się w ciele – diagnostyka Hara w akupunkturze japońskiej
Czasem kilka minut spokojnej pracy z brzuchem i oddechem potrafi zmienić napięcie nóg bardziej niż intensywna praca lokalna.
Łydki robią się cieplejsze.
Uda przestają stale ciągnąć miednicę.
Oddech schodzi niżej.
Tkanki pod ręką zaczynają współpracować zamiast cały czas się bronić.
W takich sytuacjach pomocna bywa również moksa — tradycyjna forma pracy ciepłem stosowana w akupunkturze japońskiej.
Subtelne ogrzewanie wybranych obszarów pomaga organizmowi lepiej „zbierać” napięcie i odzyskiwać poczucie stabilności bez potrzeby silnej stymulacji.
I dopiero wtedy lędźwie pierwszy raz naprawdę odpuszczają.
Nie dlatego, że zostały „naprawione”.
Bardziej dlatego, że reszta ciała przestała zrzucać na nie cały ciężar utrzymywania napięcia i stabilizacji.
Więcej o naszym podejściu do pracy z ciałem można znaleźć tutaj:
→ Akupunktura japońska
W akupunkturze japońskiej bardzo często właśnie tego szukamy:
nie tylko miejsca bólu, ale sposobu, w jaki organizm próbuje utrzymać całość mimo przeciążenia.
Ciało rzadko działa w izolacji.
Bardzo często pokazuje swoją historię dużo szerzej niż tylko w miejscu objawu.